Dla uczczenia pamięci zmarłego, Rada Fundacji ustanowiła w 1998r. Nagrody Jego Imienia Stanisław Pruszyński, syn hrabiego Andrzeja, kawalera orderu "Virtuti Militaria" oraz Klementyny Cieńskiej. Stanisław Pruszyński urodził się 5 XI 1928 r. w majątku dworskim Pustomytach na Wołyniu. Był kuzynem pisarza Ksawerego Pruszyńskiego. Jego rodzina słynęła z wielkiego patriotyzmu i żarliwości religijnej. Stanisław był sierotą, gdyż matka zmarła przy jego narodzinach. Ojca natomiast władze radzieckie wywiozły w 1939 roku na Sybir, gdzie zmarł na tyfus głodowy. Rodzinny dwór został spalony przez bandy UPA.  Doświadczenia z dzieciństwa sprawiły, że w Stanisławie tkwiła potrzeba pomagania innym. Nie mając własnych dzieci, wraz z żoną wychował dwie dziewczynki z domu dziecka. Później pomagał trzem młodym, niepełnosprawnym osobom, które administracja państwowa skierowała do domu starców. Pomagał także domowi rekolekcyjnemu dla dzieci niepełnosprawnych w Sułkowicach. W 1984 roku zetknął się z ks. Tadeuszem Zaleskim. Pomimo dużej różnicy wieku połączyła go z nim szczera przyjaźń. Wspierał więc jego działania przy zakładaniu wspólnot „Wiara i Światło” i Duszpasterstwa Osób Niepełnosprawnych w Krakowie oraz domu wakacyjnego dla osób upośledzonych umysłowo w Rabce /willa „Chorążówka”. Stanisław Pruszyński był też inicjatorem powstania krakowskie koło Towarzystwa Pomocy im. Adama Chmielowskiego, zajmujące się pomocą bezdomnym i więźniom, oraz Fundacji im. Brata Alberta, której pomógł w rejestracji oraz dla której napisał szereg projektów, w tym też projekt założenia Schroniska dla Niepełnosprawnych. Zmarł 14 XII 1988 roku.
Dla uczczenia pamięci Zmarłego Rada Fundacji ustanowiła w 1998 roku nagrody jego imienia, które co roku w grudniu wręczane są pracownikom i wolontariuszom Fundacji. Pierwsze nagrody, przyznane pracownikom Fundacji, wręczył osobiście w kaplicy w Radwanowicach ks. kard. Franciszek Macharski. Nagrodzonym z całego serca gratulujemy ! Zarząd Krajowy Fundacji im.Brata Alberta |
